The Wand Chooses Its Owner
The Wand Chooses Its Owner
ไม้กายสิทธิ์เลือกเจ้าของ
When Zhaohun and the Lavender family arrived in front of the shop, the professor stopped at the door. She told Zhaohun that she would have to go inside alone.
[ref]ยามเมือเจ้าหุ่น และครอบครัวลาเวนเดอร์ได้เดินทางมาถึงหน้าร้าน ศาตราจารย์ได้หยุดเดินตรงประตู ก่อนกล่าวให้เจ้าหุ่นนั้นเดินเข้าไปเพียงผู้เดียว[/ref]
Her parents looked slightly alarmed. Before letting her go, they handed her the money pouch, their faces carrying a faint look of concern.
[ref]สีหน้าของพ่อแม่ตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนมอบถุงเงินให้เธอด้วยสีหน้าเป้นห่วงบางๆ[/ref]
Zhaohun’s entire body felt numb.
[ref]ร่างกายเจ้าหุ่นรู้สึกชาไปหมด[/ref]
When she pushed the door open, she almost stopped in her tracks.
[ref]เมื่อผลักประตูเข้าไปก็แทบจะหยุดชะงัก[/ref]
Jingle... jingle...
[ref]กรุ๊งกริ๊ง... กรุ๊งกริ๊ง...[/ref]
A small bell hanging above her head rang softly. The scent of dust and old wood filled the air. There was something strange and unfamiliar surrounding her, sending a peculiar tingling sensation through her with every step she took further into the shop.
[ref]เสียงกระดิ่งที่อยู่เหนือหัวดังขึ้น กลิ่นฝุ่นและไม้เก่า ความรู้สึกแปลกๆประหลาดๆ รอบตัวของเธอแผ่ซ่าทุกก้าวที่เดินเข้าไปในร้าน[/ref]
The ceiling stretched high above her, while every shelf was tightly packed with thousands of long, rectangular boxes.
[ref]เพดานที่สูงลิ่วถึงเพดาน ทุกชั้นอัดแน่นไปด้วยกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเรียวยาวนับพันกล่อง[/ref]
Hello.
[ref]สวัสดี[/ref]
A wizard’s voice came from somewhere inside the shop. His voice was hoarse, yet steady and gentle.
[ref]เสียงของพ่อมดคนหนึ่งกล่าวขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า แต่กับมีความมั่นคง และอ่อนโยน[/ref]
Ye're here fer yer first wand, aye?
[ref]มาเพื่อรับไม้กายสิทธิ์อันแรกสินะ?[/ref]
Zhaohun gave a small nod before slowly stepping toward the wizard.
[ref]เจ้าหุ่นพยักหน้าเบาๆก่อนก้าวเท้าช้าๆไปหาพ่อมด[/ref]
He began measuring her arms and fingers with a magical measuring tape that moved by itself. Then, he walked over and took the first box from the shelf.
[ref]เขาเริ่มวัดขนาดแขนและนิ้วของเจ้าหุ่นด้วยสายวัดเวทมนตร์ที่ขยับได้เอง ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องแรกออกมาจากชั้น[/ref]
Give it a wee wave.
[ref]ลองโบกดูสิ[/ref]
Zhaohun picked up the wand nervously. As soon as she began to wave it, the vase on the table suddenly shattered into pieces.
[ref]เจ้าหุ่นหยิบไม้ขึ้นมาด้วยความประหม่า เมื่อเริ่มสะบัดไม้กายสิทธิ์ แจกันบนโต๊ะก็แตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ[/ref]
The wizard quickly snatched the wand back.
[ref]พ่อมดรีบคว้าไม้กับไปทันที[/ref]
Seems that’s no' the one.
[ref]ดูเหมือนจะไม่ใช้[/ref]
He walked over to retrieve another wand and held it out to Zhaohun once again.
[ref]เขาเดินไปหยิบไม้เล่มใหม่ ก่อนยื่นมาให้เจ้าหุ่นอีกครั้ง[/ref]
As she moved the wand this time, dozens of drawers behind the wizard suddenly shot open, sending papers flying wildly through the air.
[ref]เมื่อขยับไม้รอบนี้ ลิ้นชักนับสิบข้างหลังพ่อมดก็พุ่งพรวดออกมาจนเอกสารปลิวว่อน[/ref]
Still no' it! Try this one...
[ref]ยังไม่ใช่เหมือนกัน! ลองอันนี้ดู...[/ref]
When Zhaohun raised the wand, a cloud of dust suddenly billowed into the air, leaving her almost unable to breathe.
[ref]เมื่อเจ้าหุ่นยกไม้ขึ้นมา ละอองฝุ่นกับตลบขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก[/ref]
The wizard hurriedly shoved the wand back into its box.
[ref]พ่อมดรีบยัดคถาลงกล่องทันที[/ref]
He stepped over to a box sitting on top of a tall set of drawers and handed it to her.
[ref]เขาก้าวไปหยิบกล่องที่อยู่บนลิ้นชักสูงและยื่นให้เธอ[/ref]
But the moment Zhaohun touched the wand, a sudden flash of light burst forth. Heat spread through her palm, forcing her to let go.
[ref]แต่เมื่อเธอสัมผัส แสงสว่างวาบ ความร้อนที่แผ่เข้ามาในฝ่ามือจนต้องปล่อยไม้ลง[/ref]
The wizard sighed before picking up another wand from nearby and handing it to her.
[ref]พ่อมดถอนหายใจก่อนหยิบไม้ที่วางใกล้เคียงมาให้[/ref]
Yet when she began to wave it, every candle in the shop suddenly went out, leaving the entire room in darkness.
[ref]แต่เมื่อเธอเริ่มสะบัดเทียนไขในร้านก็ดับจนหมด[/ref]
Just as Zhaohun was beginning to lose hope, the wizard reached for another box.
[ref]ก่อนที่เจ้าหุ่นเกือบจะถอดใจ พ่อมดก็ลองหยิบอีกกล่องขึ้นมาอีกครั้ง[/ref]
reckon this one's yours.
[ref]ฉันว่านี้ของเธอน่ะ[/ref]
Zhaohun accepted the wand with a worried expression. She closed her eyes and slowly waved it.
[ref]เจ้าหุ่นรับไม้มาด้วยสีหน้ากังวล ก่อนจะหลับตาและโบกไม้กายสิทธิ์[/ref]
A gentle warmth began to spread through her fingers.
[ref]ความรุ้สึกอุ่นขึ้นที่ฝ่านิ้ว[/ref]
A warm light appeared around her, softly illuminating the space.
[ref]แสงอุ่นๆรอบตัวเธอปรากฏ[/ref]
Zhaohun slowly opened her eyes before turning toward the wizard.
[ref]เธอลืมตาขึ้นช้าๆก่อนหันไปหาพ่อมด[/ref]
He smiled at her.
[ref]เขายิ้มให้เธอ[/ref]
Walnut wands tend tae choose witches and wizards with sharp minds. Paired with a unicorn hair core, it becomes a loyal wand, capable o' producing some o' the purest magic. They tend tae be cheerful in nature, and favour witches and wizards who are skilled in divination and mind-reading.
[ref]กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้ต้นวอลนัตมักจะเลือกพ่อมดแม่มดที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เมื่อจับคู่กับแกนกลางที่เป็นขนหางยูนิคอร์น มันจะกลายเป็นไม้กายสิทธิ์ที่ซื่อสัตย์และสามารถร่ายเวทมนตร์ที่บริสุทธิ์ที่สุดได้ ไม้ชนิดนี้มักมีธรรมชาติที่ร่าเริง และถูกใจพ่อมดแม่มดที่มีทักษะด้านการพยากรณ์และการอ่านใจ[/ref]
He looked at the wand in Zhaohun’s hand.
[ref]เขามองดูไม้กายสิทธิ์ในมือของจ้าวหุน[/ref]
It’s chosen ye.
[ref]มันเลือกเจ้าแล้ว[/ref]
She had only come to the shop to buy a wand. It was supposed to be nothing more than the first thing she needed before beginning her studies.
[ref]ทั้งที่แค่มาซื้อไม้กายสิทธิ์ นั้นคือสิ่งแรกก่อนเข้ามาที่ร้านแห่งนี้[/ref]
Yet now, it had become a magical experience that Zhaohun knew she would never forget.
[ref]แต่ตอนนี้กับเป็นประสบการณ์วิเศษทีเจ้าหุ่นจะไม่ลืม[/ref]
28,2 cm walnut wood and unicorn hair
Reducio
ยามเมือเจ้าหุ่น และครอบครัวลาเวนเดอร์ได้เดินทางมาถึงหน้าร้าน ศาตราจารย์ได้หยุดเดินตรงประตู ก่อนกล่าวให้เจ้าหุ่นนั้นเดินเข้าไปเพียงผู้เดียว สีหน้าของพ่อแม่ตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนมอบถุงเงินให้เธอด้วยสีหน้าเป้นห่วงบางๆ ร่างกายเจ้าหุ่นรู้สึกชาไปหมด เมื่อผลักประตูเข้าไปก็แทบจะหยุดชะงัก เสียงกระดิ่งที่อยู่เหนือหัวดังขึ้น กรุ๊งกริ๊ง... กรุ๊งกริ๊ง... กลิ่นฝุ่นและไม้เก่า ความรู้สึกแปลกๆประหลาดๆ รอบตัวของเธอแผ่ซ่าทุกก้าวที่เดินเข้าไปในร้าน เพดานที่สูงลิ่วถึงเพดาน ทุกชั้นอัดแน่นไปด้วยกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเรียวยาวนับพันกล่อง "สวัสดี" เสียงของพ่อมดคนหนึ่งกล่าวขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า แต่กับมีความมั่นคง และอ่อนโยน " มาหาไม้กายสิทธิ์เล่มแรกสินะ " เจ้าหุ่นพยักหน้าเบาๆก่อนก้าวเท้าช้าๆไปหาพ่อมด เขาเริ่มวัดขนาดแขนและนิ้วของเจ้าหุ่นด้วยสายวัดเวทมนตร์ที่ขยับได้เอง ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องแรกออกมาจากชั้น "ลองโบกดูสิ" เจ้าหุ่นหยิบไม้ขึ้นมาด้วยความประหม่า เมื่อเริ่มสะบัดไม้กายสิทธิ์ แจกันบนโต๊ะก็แตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ พ่อมดรีบคว้าไม้กับไปทันที " ดูเหมือนจะไม่ใช้ " เขาเดินไปหยิบไม้เล่มใหม่ ก่อนยื่นมาให้เจ้าหุ่นอีกครั้ง เมื่อขยับไม้รอบนี้ ลิ้นชักนับสิบข้างหลังพ่อมดก็พุ่งพรวดออกมาจนเอกสารปลิวว่อน "ยังไม่ใช่! ลองเล่มนี้..." เมื่อเจ้าหุ่นยกไม้ขึ้นมา ละอองฝุ่นกับตลบขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก พ่อมดรีบยัดคาถาลงกล่องทันที เขาก้าวไปหยิบกล่องที่อยู่บนลิ้นชักสูงและยื่นให้เธอ แต่เมื่อเธอสัมผัส แสงสว่างวาบ ความร้อนที่แผ่เข้ามาในฝ่ามือจนต้องปล่อยไม้ลง พ่อมดถอนหายใจก่อนหยิบไม้ที่วางใกล้เคียงมาให้ แต่เมื่อเธอเริ่มสะบัดเทียนไขในร้านก็ดับจนหมด ก่อนที่เจ้าหุ่นเกือบจะถอดใจ พ่อมดก็ลองหยิบอีกกล่องขึ้นมาอีกครั้ง " ฉันว่านี้ของเธอน่ะ " เจ้าหุ่นรับไม้มาด้วยสีหน้ากังวล ก่อนจะหลับตาและโบกไม้กายสิทธิ์ ความรุ้สึกอุ่นขึ้นที่ฝ่านิ้ว แสงอุ่นๆรอบตัวเธอปรากฏ เธอลืมตาขึ้นช้าๆก่อนหันไปหาพ่อมด เขายิ้มให้เธอ " ไม้วอลนัทมักจะเลือกพ่อมดแม่มดที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม และเมื่อจับคู่กับแกนยูนิคอร์น มันจะเป็นไม้ที่ซื่อสัตย์และร่ายเวทมนตร์ได้บริสุทธิ์ที่สุด มันมีนิสัยร่าเริงและชอบพ่อมดแม่มดที่เก่งด้านพยากร์และอ่านใจที่สุด มันเลือกเธอแล้ว " ทั้งที่แค่มาซื้อไม้กายสิทธิ์ นั้นคือสิ่งแรกก่อนเข้ามาที่ร้านแห่งนี้ แต่ตอนนี้กับเป็นประสบการณ์วิเศษทีเจ้าหุ่นจะไม่ลืม
Reducio
Thai-to-English translation credit: ChatGPT