The Mysterious Shop
The Mysterious Shop
ร้านพิศวง
More than half of the items on the list had already been purchased. The voices of witches and wizards along the way continued to echo throughout the streets.
[ref]รายการชื้อของผ่านมาเกินครึ่ง เสียงพ่อมดแม่มดระหว่างทางยังคงก้องกังวานตลอดเส้นทาง[/ref]
As they approached the shop they were looking for, the lively sounds grew even louder. Witches and wizards filled the place, spilling from inside the shop and out onto the street. The laughter of young boys and girls playing together filled the air.
[ref]เมื่อไปถึงร้านที่ต้องการ เสียงเฮฮามากมายยิ่งมากขึ้น พ่อมดแม่มดมากมายตั้งแตภายในร้านยันนอกร้าน เสียงเด็กหนุ่มเด็กสาวที่เล่นกันอย่างสนุก[/ref]
Cakes, sweets, candies, and strange toys appeared before Zhaohun and her family. The many peculiar things around them left the Muggle family staring in astonishment.
[ref]ขนม ลูกอม ของเล่นแปลกๆ ปรากฏต่อหน้าเจ้าหุ่นและครอบครัว ความประหลาดมากมายที่ทำให้ครอบครัวมักเกิ้ลต้องตกตะลึง[/ref]
The moment they stepped inside, it seemed much like the other shops, with a small bell hanging above the door.
[ref]ก้าวแรกที่เข้าไปก็เหมือนร้านอื่นๆ ที่มีกระดิ่งอยู่เหนือหัวบนบานประตู[/ref]
But the inside was completely different.
[ref]แต่ภายในร้านกับแตกต่างกับร้านอื่นๆ[/ref]
The atmosphere felt almost dreamlike. Countless objects seemed as though they had stepped straight out of a cartoon or a fantasy novel.
[ref]บรรยากาศที่ชวนเหมือนฝัน สิ่งของมากมายที่เหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูน รึนิยายแฟนตาชี[/ref]
Zhaohun’s heartbeat grew louder as she walked further into the shop.
[ref]เสียงหัวใจที่เต้นดังขึ้นขณะก้าวไปในร้าน[/ref]
Just then, a shop assistant approached them with a smile.
[ref]ขณะนั้นพนักงานก็ก้าวเท้ามาหาพวกเราด้วยรอยยิ้ม[/ref]
Welcome.
[ref]ยินดีต้อนรับครับ[/ref]
He spoke while giving them a slight bow before continuing.
[ref]เขาพูดพร้อมก้มหัวให้กับพวกเราเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ[/ref]
Is there anything in particular the young miss is looking for?
[ref]ไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ[/ref]
The assistant’s voice was softer and gentler than that of an ordinary shopkeeper. He looked directly into Zhaohun’s eyes, almost as though he could see exactly what she wanted.
[ref]น้ำเสียงของพนักงานดูนุ่มละมุนเกินกว่าพนักงานทั่วไป เขาจ้องมองสบตากับเจ้าหุ่นราวกับจะมองความต้องการของเธอออก[/ref]
Zhaohun was just about to tell him what she was looking for when the assistant suddenly took out a red cloth.
[ref]เจ้าหุ่นกำลังกล่าวสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา แต่พนักงานกับหยิบผ้าคลุมสีแดงออกมา[/ref]
He held out his hand, asking Zhaohun to give him hers.
[ref]ก่อนยื่นมือมา เพื่อขอมือเจ้าหุ่น[/ref]
The red cloth was placed over her palm.
[ref]ผ้าคลุมสีแดงได้ถูกวางลงคลุมที่ฝ่ามือ[/ref]
One... two... three.
The cloth was lifted.
[ref]ผ้าถูกยกขึ้น[/ref]
In the place of her empty palm was a small, round ball.
[ref]ในฝ่ามือถูกแทนที่ด้วยลูกบอลกลมๆลูกหนึ่ง[/ref]
The assistant smiled at them.
[ref]พนักงานยิ้มให้พวกเขา[/ref]
A memory orb, is it? I do hope I guessed correctly, young miss.
[ref]ลูกแก้วความทรงจำสินะ? หวังว่าผมเดาถูกนะครับคุณหนู[/ref]
Zhaohun flinched.
[ref]เจ้าหุ่นสะดุ้ง[/ref]
She quickly stepped backward toward the Lavender family, her face turning slightly red.
[ref]ก่อนก้าวถอยหลังไปทางครอบครัวลาเวนเดอร์ ใบหน้าเธอแดงเล็กน้อย[/ref]
Still confused, she hurried over to pay for the item.
[ref]ก่อนรีบไปจ่ายเงินด้วยท่าทีสับสน[/ref]
Afterward, she stood by the door for a moment, trying to calm herself. Her expression gradually settled back into its usual composure.
[ref]เธอหันไปสงบใจตรงหน้าประตูสีหน้าเธอเริ่มนิ่ง[/ref]
Then she turned toward her older brother and scolded him for being far too interested in the strange boxes of potions.
[ref]ก่อนจะดุพี่ชายตนเองที่มัวสนใจแต่กล่องยาแปลกๆ[/ref]
Reducio
รายการชื้อของผ่านมาเกินครึ่ง เสียงพ่อมดแม่มดระหว่างทางยังคงก้องกังวานตลอดเส้นทาง เมื่อไปถึงร้านที่ต้องการ เสียงเฮฮามากมายยิ่งมากขึ้น พ่อมดแม่มดมากมายตั้งแตภายในร้านยันนอกร้าน เสียงเด็กหนุ่มเด็กสาวที่เล่นกันอย่างสนุก ขนม ลูกอม ของเล่นแปลกๆ ปรากฏต่อหน้าเจ้าหุ่นและครอบครัว ความประหลาดมากมายที่ทำให้ครอบครัวมักเกิ้ลต้องตกตะลึง ก้าวแรกที่เข้าไปก็เหมือนร้านอื่นๆ ที่มีกระดิ่งอยู่เหนือหัวบนบานประตู แต่ภายในร้านกับแตกต่างกับร้านอื่นๆ บรรยากาศที่ชวนเหมือนฝัน สิ่งของมากมายที่เหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูน รึนิยายแฟนตาชี เสียงหัวใจที่เต้นดังขึ้นขณะก้าวไปในร้าน ขณะนั้นพนักงานก็ก้าวเท้ามาหาพวกเราด้วยรอยยิ้ม "ยินดีต้อนรับครับ" เขาพูดพร้อมก้มหัวให้กับพวกเราเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ "ไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ" น้ำเสียงของพนักงานดูนุ่มละมุนเกินกว่าพนักงานทั่วไป เขาจ้องมองสบตากับเจ้าหุ่นราวกับจะมองความต้องการของเธอออก เจ้าหุ่นกำลังกล่าวสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา แต่พนักงานกับหยิบผ้าคลุมสีแดงออกมาก่อนยื่นมือมา เพื่อขอมือเจ้าหุ่น ผ้าคลุมสีแดงได้ถูกวางลงคลุมที่ฝ่ามือ " 1 2 3 " ผ้าถูกยกขึ้น ในฝ่ามือถูกแทนที่ด้วยลูกบอลกลมๆลูกหนึ่ง พนักงานยิ้มให้พวกเขา " ลูกแก้วความทรงจำสินะ? หวังว่าผมเดาถูกนะครับคุณหนู " เจ้าหุ่นสะดุ้ง ก่อนก้าวถอยหลังไปทางครอบครัวลาเวนเดอร์ ใบหน้าเธอแดงเล็กน้อย ก่อนรีบไปจ่ายเงินด้วยท่าทีสับสน เธอหันไปสงบใจตรงหน้าประตูสีหน้าเธอเริ่มนิ่ง ก่อนจะดุพี่ชายตนเองที่มัวสนใจแต่กล่องยาแปลกๆ
Reducio
Thai-to-English translation credit: ChatGPT